ISALA

08-04-19

Toen ik na mijn eerste werkdag op de NICU*,nu al weer bijna 10 jaar geleden, naar huis fietste was het enige wat ik kon denken: “Wat erg voor die ouders!” Mijn eigen jongste was op dat moment net 1 jaar en mijn eigen roze-wolk-kraamweek lag nog vers in mijn geheugen. Dat “erg vinden” gevoel had niet zozeer betrekking op hoe ziek deze kindjes waren. Hier had ik voor gekozen en me gespecialiseerd, dus dat was het niet. Mijn gevoel betrof vooral het gemis van de ouders om op hun eigen moment en in hun eigen omgeving kennis te kunnen maken met hun kindje en te binden. Als je kindje op de NICU terecht komt is er geen roze wolk. Daar kan ik kort over zijn. Maar wat is er dan wel? Dat zal ik proberen te schetsen om jullie een beeld te geven.

De NICU is een grote ruimte waar de baby’s of in een couveuse met een doek erover liggen, of in een soort van reanimatietafel met allerlei snoertjes en slangetjes. Alle slangetjes en apparaten nodigen in de eerste instantie de ouders niet echt uit om hun kindje aan te raken, want zij zijn bang om iets fout te doen. Vaak moeten wij ouders dan overhalen en vertrouwen geven. De ouders zijn vaak de eerste uren niet bij hun kindje geweest en hebbende eerste contactmomenten niet gehad. En zo zijn er nog veel meer dingen bedenken die je in een ‘normale’ kraamweek doet, als gezin met je kindje thuis, die nu niet kunnen.

We hebben door de jaren heen veel dingen geleerd over hoe baby’s zich ontwikkelen, hoe ontzettend belangrijk binding met ouders en familie is en wat daarvoor nodig is. Bij ons op de NICU proberen we zoveel mogelijk te doen om hieraan te werken want er is verstoring in binding als je kindje met allerlei toeters en bellen bij ons op de NICU komt. Een mooie methode is om baby’s te laten buidelen. Het kindje ligt dan bloot op de blote borst van papa of mama. Dit zijn echt genietmomenten voor ouders en kindje. Ook proberen we ouders zo snel mogelijk te laten helpen bij de zorg voor hun kleintje, door hun wèl dat luiertje te laten verschonen en door hen veel tegen hun kindje te laten praten. We laten ouders zien hoe ze hun kindje kunnen troosten en begrenzen. Sommige ouders doen dan vanzelf en andere ouders hebben daar wat coaching in nodig. Wij weten dat de ouders altijd de expert van hun kindje zijn, maar soms geloven ze dat zelf nog niet helemaal. Zij zijn er elke dag en weten op gevoel vaak al zonder al onze cijfers en observaties of het beter of minder gaat met hun kind.

Het hebben van een kindje op de NICU is ontwrichtend voor een gezin. Alles gaat anders dan gedroomd of verwacht, het leven staat op zijn kop en thuis zijn er vaak broertjes en zusjes die zorg nodig hebben. In plaats van samen op een roze wolk moeten ouders voor hun gevoel kiezen tussen de nieuwe baby die alleen op de NICU ligt en de andere kinderen die ook aandacht nodig hebben, vaak meer dan voorheen, omdat zij niet begrijpen wat er allemaal gebeurt. Wat ik mooi vind aan mijn werk is dat we steeds meer insteken op zorg voor de hele familie (wij noemen dit ’Family Care’). Wij kijken steeds meer hoe we voor een gezin kunnen zorgen als hun kindje, broertje/zusje bij ons ligt.  En dat is zoeken, ervaren en leren. Want dan gaat het niet over gestandaardiseerde zorg, maar over zorg op maat, zorg voor een bepaald gezin met eigen behoeften.  Het gaat soms over hele kleine dingen, zoals een mooie foto van een wakker moment van een kindje, net als de ouders er even niet zijn. Maar soms gaat het over grote cultuurveranderingen die inpact hebben op je werk. Nog niet zo heel lang geleden konden ouders hun kind alleen maar van achter het glas bekijken. De nieuwste onderzoeken wijzen uit het voor het kind het beste is als ouders zoveel mogelijk betrokken zijn bij de zorg. En dit vraagt van ons steeds aanpassen aan ontwikkelingen en nadenken over nieuwe ideeën voor andere werkwijzen om de zorg steeds te verbeteren. Ik vind het mooi dat we als team steeds op zoek gaan naar wat voor wie werkt in onze zorg voor deze kwetsbare patiëntengroep. En we leren steeds meer, niet alleen uit onderzoek,  maar ook zeker van al die individuele ouders, kindjes en hun ervaringen.

We zoeken steeds naar kleine roze wolkjes in een hele turbulente, spannende en soms heel verdrietige tijd. Want goede zorg en warme momenten maken onbetaalbare, waardevolle herinneringen. En daar kom ik graag mijn bed voor uit.

Inge is Intensive Care Neonatologie verpleegkundige. Om mensen iets meer van haar werk op de NICU te laten zien heeft ze social media accounts op instagram @nicuisala en Facebook NICU Isala. Je bent welkom om haar daar te volgen.

Wil je meer weten over werken bij Isala, kijk dan op https://isalawerkt.nl/vacature-overzicht.

*NICU: Neonatale Intensive Care Unit, een intensieve zorgafdeling voor de allerkleinsten