ISALA

13-12-18

Tijdens haar middelbare schooltijd gaf zij al presentaties over het hart. ‘Over de eerste harttransplantatie ooit bijvoorbeeld’, zegt Lucie Elfring, verpleegkundige op de Eerste hartlonghulp (EHLH). Ik vind het hart iets fascinerends. Toen ik in 1986 de kans kreeg om de opleiding tot IC-verpleegkundige in voormalig ziekenhuis de Weezenlanden te volgen, heb ik dat meteen gedaan. Ik wist dat in dit ziekenhuis in de toekomst hartoperaties zouden worden gedaan. En dat wilde ik graag meemaken.’

‘Ik weet het nog goed’, herinnert Lucie zich. ‘De tweede patiënt was net aan zijn hart geopereerd en ik had die avond dienst op de IC. Ik vond het zo bijzonder! Nu lijken de mogelijkheden voor hartpatiënten eindeloos, maar dat was toen ik 36 jaar geleden begon te werken zeker niet het geval. Er waren geen bloedverdunners, dotteren bestond nog niet en als je voor een hartoperatie in aanmerking wilde komen, moest je relatief jong zijn en heel gemotiveerd. De screening was volgens mij nog strenger dan nu voor een harttransplantatie. Voordat hartoperaties in Zwolle mogelijk waren, kon het maar in twee andere ziekenhuis in Nederland. Of in Amerika, in Houston, dat noemden wij de luchtbrug.’

Roken en vlees bakken

Met de komst van thoraxchirurgie veranderde veel in ziekenhuis de Weezenlanden. Lucie: ‘Er kwamen twee hartchirurgen, vijf nieuwe arts-assistenten maar ook perfusionisten (red. verantwoordelijk voor de hartlongmachine) en nieuwe verpleegkundigen. Ook werd er een OK en IC bijgebouwd speciaal voor de hartpatiënten. In tegenstelling tot de IC die wij al hadden, was op de nieuwe IC steeds een arts aanwezig om er voor te zorgen dat de patiënten stabiel bleven. Ook zag de nieuwe IC er veel moderner uit. Ik weet nog dat er op de algemene IC in het midden een soort van spreekkamer was waar wij gewoon zaten te roken en vlees bakten en dan met de deur open naar de zaal. Dat kun je je toch niet meer voorstellen?’

Meer uitdaging

Twintig jaar werkte Lucie op de IC. Toen een deel van de IC verdween uit de Weezenlanden en naar het voormalige Sophia ziekenhuis ging, bleven alleen de thoraxpatiënten over. ‘En dat kende ik eigenlijk wel. Ik kon het dromen, dus wilde ik meer uitdaging en koos ik voor een baan op de CCU oftewel de hartbewaking. Ik heb eigenlijk twee keer de CCU-opleiding gedaan. In Arnhem waar ik ook ben opgeleid tot algemeen verpleegkundige en later nog een keer gecombineerd met mijn opleiding tot IC-verpleegkundige in Zwolle. Het was er destijds ouderwets goed ingestampt, daardoor pakte ik het werk op de CCU gemakkelijk op.’

Werkervaring en kennis

De hartbewaking was toen nog een hele andere afdeling dan dat hij nu is. Lucie: ‘Er lagen gereanimeerde patiënten, maar ook patiënten aan de beademing bijvoorbeeld als na een hartinfarct het lichaam koel moest worden gehouden om hersenschade zo veel mogelijk te voorkomen.’ Toen de patiëntenpopulatie veranderde en het werken op die afdeling zwaarder werd voor Lucie, koos ze voor de EHLH. ‘Hier zie ik weer een deel van de patiënten terug, die voorheen op de CCU werden opgenomen. Ik werk eveneens als Chance@home verpleegkundige en geef dus mensen thuis ziekenhuiszorg. In beide functies merk ik dat ik veel heb aan mijn werkervaring en kennis. Informatie over eerdere aandoeningen of een ECG kan ik goed interpreteren en ik heb veel aan mijn klinische blik. Moet er wel of geen dokter bij geroepen worden?’

Leefstijl aanpassen

Wat ik echt zie veranderen, is dat er een hele ongezonde generatie aankomt, vertelt Lucie. ‘Veel mensen eten slecht, bewegen te weinig en hebben overgewicht. Het wassen van deze zware patiënten was één van de redenen dat ik het werk zwaarder begon te vinden. Ik ben maar klein immers. Mensen vinden het moeilijk om hun leefstijl aan te passen. Als iemand met pijn op de borst wordt binnengebracht en dan een stent krijgt in een van zijn kransslagaderen, is de pijn voorbij. En als de dokter dan zegt dat de andere kransslagaderen nog mooi open waren, voelt iemand geen noodzaak om anders te gaan leven. Ik blijf het patiënten uitleggen. Dat vind ik ook het mooie aan werken op de EHLH, het contact met de patiënten. Ik ben altijd eerlijk. Als ik zie dat het ernstig is, zeg ik het. En benadruk ik dat het goed is dat iemand is gekomen en dat wij hem nu in de gaten kunnen houden. Het is een mooi vak, waarbij je dicht bij de mensen staat.’

Bij Isala Hartcentrum verwelkomen wij jou graag als collega. Kijk voor meer informatie op de pagina van Isala Hartcentrum.